1- آيات الهى، روشن است و انکار کفّار به خاطر لجاجت آنهاست. «بَيِّناتٍ»
2- شيوهى انکار کفّار عبارت است از:
الف: تحقير رهبر. «ما هذا إِلَّا رَجُلٌ»
ب: تهمت. «يُرِيدُ أَنْ يَصُدَّکُمْ»
ج: تکيه بر روش پدران و پيشينيان خود. «يَعْبُدُ آباؤُکُمْ»
3- کفّار، با طرح خط فکرى و عملى نياکان گمراه، ديگران را تحريک مىکردند تا در برابر انبيا بايستند. «يُرِيدُ أَنْ يَصُدَّکُمْ عَمَّا کانَ يَعْبُدُ آباؤُکُمْ»
4- تقليد کورکورانه مانع پيشرفت انسان است. «يَعْبُدُ آباؤُکُمْ»
5- کفّار، هم با پيام مخالفند و هم با پيام آور. «ما هذا إِلَّا رَجُلٌ- ما هذا إِلَّا إِفْکٌ»
6- کفّار، براى موفقيّت خود، از هر نوع تبليغ و تأکيد منفى استفاده مىکنند. «ما هذا إِلَّا رَجُلٌ- ما هذا إِلَّا إِفْکٌ- إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ»
7- يکى از موانع شناخت، کفر است. قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا لِلْحَقِ ... إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 458