تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ قالُوا ما هذا إِلاَّ رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَصُدَّکُمْ عَمَّا کانَ يَعْبُدُ آباؤُکُمْ وَ قالُوا ما هذا إِلاَّ إِفْکٌ مُفْتَرىً وَ قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جاءَهُمْ إِنْ هذا إِلاَّ سِحْرٌ مُبِينٌ (43)
وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ: و زمانى که خوانده شود بر ايشان، آياتُنا بَيِّناتٍ: آيتهاى ما يعنى قرآن در حاليکه روشن و هويدا باشند در دلالت بر هدايت، قالُوا ما هذا إِلَّا رَجُلٌ: گويند با يکديگر نيست اين شخص (يعنى حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله) که اين کلام را بر ما مى‌خواند مگر مردى که، يُرِيدُ أَنْ يَصُدَّکُمْ:
مى‌خواهد باز دارد شما را، عَمَّا کانَ يَعْبُدُ آباؤُکُمْ: از آنچه بودند که پيوسته مى‌پرستيدند آن را پدران شما، يعنى مدعاى او آنست که شما را از بت‌پرستى
جلد 10 - صفحه 545
منع کند و به دين و آئين خود تابع گرداند. وَ قالُوا ما هذا: و گفتند نيست اين کلام که مى‌خواند يعنى قرآن، إِلَّا إِفْکٌ مُفْتَرىً: مگر دروغى بر بافته شده و به خدا نسبت داده، وَ قالَ الَّذِينَ کَفَرُوا: و گفتند آنانکه کافر شدند، لِلْحَقِّ لَمَّا جاءَهُمْ: مر حقّ را که نبوت يا اسلام يا قرآن است وقتى که آمد ايشان را، إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ: نيست اين مگر سحر آشکارا. در اين قول انکار عظيم و غضب شديد و تعجب بليغ است از امر ايشان.