تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما آتَيْناهُمْ مِنْ کُتُبٍ يَدْرُسُونَها وَ ما أَرْسَلْنا إِلَيْهِمْ قَبْلَکَ مِنْ نَذِيرٍ (44)
بعد از آن اخبار فرمايد که اين قول کفار محض تقليد و بدون دليل است:
وَ ما آتَيْناهُمْ: و نداده‌ايم اين مشرکان را، مِنْ کُتُبٍ يَدْرُسُونَها: از کتابهاى نازل شده‌اى که پيوسته درس خوانند آن را و از آن استدلال کنند بر اشراک و دليل آرند بر بطلان قرآن يا اسلام يا نبوت پيغمبر آخر الزمان. وَ ما أَرْسَلْنا إِلَيْهِمْ:
و نفرستاديم بسوى ايشان، قَبْلَکَ مِنْ نَذِيرٍ: پيش از تو يعنى در زمان فترت هيچ ترساننده‌اى، يعنى پيغمبرى که داعى ايشان باشد به اشراک و ايشان را بترساند از عقاب اگر مشرک نشوند؛ چنانچه فرمايد (ام انزلنا عليهم سلطانا فهو يتکلّم بما کانوا به يشرکون) يا مشرکان مکه اهل جاهليت، و هيچ ملّتى ندارند و آنها را عهدى نيست به انزال کتب و به بعث پيغمبر، پس در تکذيب خود وجهى ندارند که متمسک به آن شوند.