تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ ما يُبْدِئُ الْباطِلُ وَ ما يُعِيدُ (49)
قُلْ جاءَ الْحَقُ: بگو آمد کلام راست و درست، يعنى قرآن يا اسلام يا بعث پيغمبر. وَ ما يُبْدِئُ الْباطِلُ: و نمى‌آفريند باطل، يعنى ابليس يا بت خلق نکند چيزى را، وَ ما يُعِيدُ: و اعاده نکند، يعنى باطل قادر نيست بر خلق و بعث. يا شيطان يا اصنام چه چيز را خلق و چه چيز را بعث مى‌توانند کرد. نزد بعضى به معنى (زهق الباطل) است، يعنى اسلام آمد و شرک نابود شد. (و عدم ابداء و اعاده در مقام «زهوق» از قبيل ذکر لازم است در مقام ملزوم، زيرا هلاک شى‌ء مستلزم عدم ابداء و اعاده است) و از امام محمد باقر عليه السّلام مأثور است که مراد به «حقّ» تيغ است براى قتال و جدال با کفار، و مراد به «باطل» هر معبودى که غير خداپرستند «1».
عبد اللّه مسعود روايت نموده که حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله در مکه پيرامون کعبه سيصد و شصت بت نهاده بودند، چوبى به دست و به روايتى قبضه سنگريزه به دست مبارک بر آن بتان مى‌انداخت و مى‌فرمود: (جاء الحقّ و زهق الباطل إنّ الباطل کان زهوقا) «2».