تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
طس تِلْکَ آياتُ الْقُرْآنِ وَ کِتابٍ مُبِينٍ «1»
طس: 1- در معانى الاخبار از حضرت صادق عليه السلام فرمود: و اما طس پس معنى آن (انا الطالب السّميع) «2».
2- لباب التفسير از اخفش نقل مى‌کند که حروف مقطعه براى ابتدا و انتهاى کلام است، پس دلالت آن بر افتتاح و اختتام سخن باشد چنانکه «طس» ختم سوره شعرا و فتح سوره نمل است «3».
3- «طا» اشاره به طهارت قدس الهى، «سين» اشاره به سناى عزت نامتناهى.
4- «طا» طلب روندگان راه و «سين» سلامت قلوب آنها از ما سوى اللّه.
5- «طا» از لطيف و «سين» از سميع است.
6- ابن عباس گفته اين نامى است از نامهاى الهى که به آن قسم ياد فرموده.
«1» ثواب الاعمال، ص 136- مجمع البيان، ج 4، ص 183.
«2» معانى الاخبار، باب معنى الحروف المقطعة فى اوايل السور من القرآن، روايت 1، ص 22.
«3» تفسير منهج الصادقين، (چ سوم اسلاميه 1346 ش) ج 7، ص 2.
جلد 10 - صفحه 9
(تِلْکَ آياتُ الْقُرْآنِ وَ کِتابٍ مُبِينٍ چون حق تعالى ختم سوره شعرا فرمود به ذکر قرآن، در اين سوره نيز افتتاح به ذکر قرآن مى‌فرمايد:
تِلْکَ آياتُ الْقُرْآنِ: اين آيتهاى سوره، آيات قرآن، وَ کِتابٍ مُبِينٍ: و آيات کتاب روشن کننده و بيان نماينده است. مراد به اين «کتاب» يا «لوح محفوظ» است که در آن مکتوب است آنچه وجود يابد، پس بيان مى‌کند مر ناظر خود را از ملائکه آنچه واقع است از مکنونات، و تأخير آن از قرآن به اعتبار تعلق علم است به آن. و تقديم آن در سورة الحجر بر آن به اعتبار وجود است. يا مراد به «کتاب» قرآن است که بيان نمايد احکام را و آشکار است صحت آن به اعجاز، پس عطف کتاب بر قرآن عطف يکى از دو صفت است بر ديگرى. پس اين کتاب شريف قرآن است به اعتبار آنکه قرائت کنند و کتاب است به اعتبار آنکه مى‌نويسند.
نکته: اضافه آيات به قرآن و کتاب مبين، بر سبيل تفخيم و تعظيم است، زيرا مضاف به عظيم موجب عظمت است به اضافه.