1- يک مکتب جامع بايد داراى منطقى قوى، قاطع، مکتوب و روشمند باشد، به گونهاى که همگان به آن دسترسى داشته باشند. «تِلْکَ آياتُ الْکِتابِ الْمُبِينِ»
2- قرآن، مقامى بس بلند دارد. «تِلْکَ» ( «تِلْکَ» اشاره به دور است که مقام بسيار بلند را مىرساند)
3- هر جا به بن بست رسيديد، قرآن روشنگر شماست. «الْکِتابِ الْمُبِينِ»
جلد 6 - صفحه 295
4- تکرار، يکى از اصول تربيت است. (آيهى «تِلْکَ آياتُ الْکِتابِ الْمُبِينِ» در ابتداى سورههاى يوسف، قصص و شعراء، بدنبال حروف مقطّعه تکرار شده است).
5- تلاش و سوز، در همه جا کارساز نيست. لَعَلَّکَ باخِعٌ ...
6- دلدارى افراد غمگين، کارى است الهى. تِلْکَ آياتُ ... لَعَلَّکَ باخِعٌ
7- انبيا براى انجام تکليف خود، بيشاز حدّ انتظار تلاش مىکردند. «لَعَلَّکَ باخِعٌ»
8- يکى از صفات بارز انبيا، سوز است. «باخِعٌ نَفْسَکَ» (سوز، نشانهى عشق به مکتب و امّت است).
9- اگر زمينهى تأثير نباشد، از بهترين کتاب و مربّى نيز نتيجه و اثرى به دست نمىآيد. «أَلَّا يَکُونُوا مُؤْمِنِينَ»