1- قرآن به تدريج نازل شده است. ما يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِکْرٍ ... مُحْدَثٍ
2- تذکّرهاى قرآن، يکى از الطاف دائمى خداوند است. «ذِکْرٍ مِنَ الرَّحْمنِ»
3- هيچ تذکّرى در افراد سنگدل، کارساز نيست. «مِنْ ذِکْرٍ»
4- خداوند با تذکّر، تکرار ونوآورى، با کفّار اتمام حجّت مى‌کند. ذِکْرٍ ... مُحْدَثٍ
5- انسان نبايد به سنّت‌هاى کهن خود آن گونه دلبستگى داشته باشد که هر حرف تازه‌اى را بشنود با آنکه حقّ است، باور نکند. ذِکْرٍ ... مُحْدَثٍ ... عَنْهُ مُعْرِضِينَ
6- دين، عامل هوشيارى است، نه تخدير. «مِنْ ذِکْرٍ»
7- گروهى از مردم به جاى پذيرش حقّ، از قبل راه لجاجت را انتخاب کرده‌اند.
(اعراض ودورى از حقّ، شيوه دائمى گروهى از مردم است). «کانُوا»
8- اعراضى که برخاسته از استکبار وتکذيب باشد، خطرناک است. «مُعْرِضِينَ- کَذَّبُوا»
9- بى‌اعتنايى به خطرها و کيفرهاى آينده رمز قهر الهى است. «أَنْباءُ ما کانُوا»
10- آنان که حقّ و پيروان آن را مسخره مى‌کنند، کارشان بى‌پاسخ نخواهد ماند.
«ما کانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ» (يا در دنيا، يا در هنگام مرگ، يا در برزخ، يا در رجعت و يا در قيامت پاسخ کارهاى زشت خود را خواهند ديد.)
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 297