1- تاريخ انبيا نبايد فراموش شود. ( «إِذْ» يعنى ياد کن آن زمان را)
2- هم هدف وسيره انبيا بهم شباهت دارد وهم برخوردهاى مخالفان انبيا يکسان است. بنابراين آشنايى با تاريخ آنان مى‌تواند راهگشاى پيامبر اسلام باشد.
«وَ إِذْ نادى رَبُّکَ»
3- فرستادن پيامبران به سوى مردم، از شئون ربوبيّت است. «نادى رَبُّکَ»
4- مبارزه با طاغوت، در رأس برنامه‌هاى انبيا قرار دارد. «ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ»
5- در نهى از منکر، گاهى بايد به استقبال خطر رفت. «أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ»
6- قيام انبيا، بر اساس معيار است، نه کينه و انتقام. «الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ»
جلد 6 - صفحه 299
7- فراموش کردن خدا وپيروى از طاغوت، بزرگ‌ترين ظلم است. «الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ»
8- براى نهى از منکر به سراغ سرچشمه‌هاى فساد برويد. «قَوْمَ فِرْعَوْنَ»
9- طاغوت‌ها، بدون يارى مردم قدرتى ندارند. «قَوْمَ فِرْعَوْنَ»
10- بى‌تقوايى مردم، زمينه‌ى رشد طاغوت‌هاست. «أَ لا يَتَّقُونَ»
11- هدايت مردم، بار سنگينى است که به امداد الهى نياز دارد. رَبِّ إِنِّي أَخافُ ...