تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأَلْقى عَصاهُ فَإِذا هِيَ ثُعْبانٌ مُبِينٌ (32)
فَأَلْقى عَصاهُ: پس بيانداخت موسى عصاى خود را، فَإِذا هِيَ ثُعْبانٌ مُبِينٌ:
پس آن زمان آن عصا بعد از افکندن اژدهائى بود آشکارا، يعنى ثعبانيت او ظاهر و هويدا بود که همه کس آن را مى‌ديد و هيچکس در اژدها بودن آن شک نداشت، نه مانند چيزى باشد شبيه به اژدها مثل اشياء مزوره به شعبده و سحر؛ پس فرعون از مشاهده آن بترسيد و مردمانى که حاضر بودند از شدت ترس چنان فرار کردند که بيست و پنج هزار نفر آنها کشته گشت. مروى است که آن عصا مقدار يک ميل بر هوا بلند شد، پس سر فرود آورد روى به فرعون کرد و گفت:
(يا موسى مرنى بما شئت) اى موسى بفرما تا آنچه مى‌خواهى فرو برم! فرعون چون اين حال ديد، اظهار عجز و تذلل نموده به موسى گفت: به حق آنکه تو را به رسالت فرستاده اين را بگير. پس موسى آن را گرفت دوباره همان عصا گشت.