تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ نَزَعَ يَدَهُ فَإِذا هِيَ بَيْضاءُ لِلنَّاظِرِينَ (33) فرعون پس از ديدن اين معجزه گفت: هيچ آيت ديگر دارى؟ موسى فرمود: «1». تفسير منهج الصّادقين، ج 6، ص 441. چاپ کتابفروشى اسلاميّه. جلد 9 - صفحه 414 بلى. وَ نَزَعَ يَدَهُ‌: و بيرون آورد موسى دست خود را از گريبان که گندم‌گون بود و به فرعون نموده به گريبان، يا در آستين درآورد و بيرون آورد. فَإِذا هِيَ بَيْضاءُ لِلنَّاظِرِينَ‌: پس آن زمان آن دست سفيد و نورانى درخشنده بود مر نظر کنندگان را و مانند آفتاب شعاع مى‌داد و از غايت لمعان و اشراق، نزديک بود که ديده‌ها را خيره سازد و نور باصره را ببرد و بر روشنى آفتاب غلبه کند. ذکر «ناظرين» دليل است بر آنکه بياض آن خارق عادت بوده که اهل نظر مجتمع شده و در آن مى‌نگريستند، يعنى سفيدى با صفت اشراق و لمعان.