1- فرعون ادّعاى خدايى داشت، امّا با معجزه‌ى حضرت موسى کار به جايى رسيد که همه تابع ساحران شدند و حرف اوّل و آخر را حرف ساحران غالب دانستند. «لَعَلَّنا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ»
2- فرعون با ديدن معجزه‌ى موسى، به پيروزى ساحران اطمينان نداشت. «إِنْ کانُوا هُمُ الْغالِبِينَ» ( «انْ» حرف شرط و نشانه‌ى شک است)
3- افراد مادّى حتّى در مسايل عقيدتى هم حرف پول مى‌زنند. «فَلَمَّا جاءَ السَّحَرَةُ قالُوا لِفِرْعَوْنَ أَ إِنَّ لَنا لَأَجْراً»
4- ساحران به فکر خودشان هستند که مزدى بگيرند وکارى به حقّ و باطل بودن آن ندارند. «أَ إِنَّ لَنا لَأَجْراً» شعار انبيا در تمام کارهايشان «ما أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ» «1»* بود، ولى ساحران حتّى براى يک‌حرکت توقّع اجر داشتند. «لَنا لَأَجْراً»
5- انسانى که خدايى نيست، به درهم فرعون چشم دارد؛ «لَنا لَأَجْراً» ولى همين
«1». شعراء، 109، 127، 145، 164 و 180.
جلد 6 - صفحه 314
که خدايى شد، تمام هستى نزد او کوچک است و جانش را به راحتى فدا مى‌کند. چنانکه در آيه‌ى 50 مى‌خوانيم: «لا ضَيْرَ إِنَّا إِلى رَبِّنا مُنْقَلِبُونَ»
6- گاهى مقام و اعتبار از مال مهم‌تر است. «إِنَّکُمْ إِذاً لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ»