تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لَنا رَبُّنا خَطايانا أَنْ کُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ (51) إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لَنا رَبُّنا خَطايانا: بدرستى که ما طمع داريم آنکه بيامرزد براى ما پروردگار ما گناهان ما را و عفو فرمايد خطاى ما را. أَنْ کُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ‌: به جهت آنکه بوديم ما از آل فرعون اول گرويدگان به وحدانيت خدا و به نبوت موسى. نکته: اين جمله به حسب معنى تعليل ثانى است براى نفى ضرر، يا تعليل علت متقدمه است، يعنى رجوع ما به ثواب و رحمت حضرت سبحان به جهت آنست که ما اول گرويدگانيم به او سبحانه. خلاصه فرعون امر نمود تا دست راست و پاى چپ مؤمنان را بريدند و ايشان را به دارهاى بلند آويختند، و حضرت موسى بر ايشان مى‌گريست و خداوند سبحان حجابها از پيش نظر او برداشت و منازل قرب و مقامات آنها را به نظر او آورد تا تسلى يافت. «1» ابن عباس‌ «1». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 445. چاپ کتابفروشى اسلاميّه. جلد 9 - صفحه 425 روايت نموده که در آن روز ششصد هزار نفر از بنى اسرائيل به موسى ايمان آوردند، پس هامان به فرعون گفت مردم به موسى ايمان آوردند، تفحص کن هر که در دين او داخل شده حبس کن. چون فرعون بنى اسرائيل را محبوس ساخت، آيات پى‌درپى خدا بر آنها نازل ساخت و به قحط و کمى ميوه ايشان را مبتلا فرمود. تنبيه: آيات شريفه آگاهى است مر متدينين و مؤمنين را که در ديانت و ايمان خود ثابت و در مقابل ناملايمات و شدائد معاندين، صابر باشند و پس از ظهور حق و حقانيت، جان فشانى نمايند براى حق، چنانکه سحره فرعون به محض کشف حقانيت موسى ايمان آوردند و ثبات ورزيدند به مرتبه اى که از تهديدات فرعون ترسان نشده حاضر براى فداکارى ديانت شدند، قوت و شجاعت به خرج داده، به سر دار رفتند و از دين حق دست بر نداشتند.