تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأَوْحَيْنا إِلى مُوسى أَنِ اضْرِبْ بِعَصاکَ الْبَحْرَ فَانْفَلَقَ فَکانَ کُلُّ فِرْقٍ کَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ (63)
فَأَوْحَيْنا إِلى مُوسى: پس وحى فرموديم بسوى موسى، أَنِ اضْرِبْ بِعَصاکَ الْبَحْرَ: اينکه بزن عصاى خود را به نهر نيل که ما بين ايله و مصر است، يا به درياى قلزم که ميان يمن و مکه است تا به مصر؛ پس موسى بر لب دريا آمد و عصا بر آن زده گفت: يا ابا خالد ما را راه ده! فَانْفَلَقَ: پس بشکافت دريا و دوازده راه پديد آمد. فَکانَ کُلُّ فِرْقٍ کَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ: پس بود هر پاره‌اى که جدا شده بود از هم مانند کوه بزرگ، يعنى مانند کوه بلند برآمد از جانب راست و چپ و بر آن حالت ثابت گشت و قرار گرفت، و فى الحال بادى بر قعر دريا وزيد و گل او خشک شد و هر سبطى از دوازده سبط بنى اسرائيل از راهى به دريا درآمدند.
جلد 9 - صفحه 432