1- کارهاى انبيا با اراده‌ى پروردگار و وحى الهى است. فَأَوْحَيْنا ...
جلد 6 - صفحه 323
2- خداوند کارهايى را به دست اولياى خود انجام مى‌دهد تا مردم به آنان توجّه کنند و از آنان اطاعت نمايند. «فَأَوْحَيْنا إِلى مُوسى أَنِ اضْرِبْ» (آرى، طبيعت و مظاهر آن، با اراده‌ى خداوند در اختيار بندگان خاصّ ومقهور آنان است.)
3- با اراده‌ى خداوند، يک عصا روزى اژدها مى‌شود و سبب ترس دشمنان مى‌گردد و يک روز کليد رحمت و باز شدن راه براى مؤمنان مى‌شود.
4- با اراده‌ى خداوند، يک عصا گاهى سبب جوشيدن آب از سنگ است: «اضْرِبْ بِعَصاکَ الْحَجَرَ» «1»* و گاهى سبب خشک شدن دريا. «اضْرِبْ بِعَصاکَ الْبَحْرَ»
5- همه‌ى هستى و فعل وانفعالات آن، با اراده‌ى خداوند است. «فَأَوْحَيْنا- أَزْلَفْنا- أَنْجَيْنا- أَغْرَقْنَا»
6- نجات و رستگارى در سايه‌ى همراهى با انبياست. «أَنْجَيْنا مُوسى وَ مَنْ مَعَهُ»
7- خداوند ياران خود را در سخت‌ترين شرايط از بن‌بست نجات مى‌دهد. «أَنْجَيْنا مُوسى وَ مَنْ مَعَهُ»
8- شکافته شدن دريا و غرق شدن فرعونيان، نشانه‌ى قدرت و قهر الهى و مايه‌ى پند است. «إِنَّ فِي ذلِکَ لَآيَةً»
9- سنّت الهى در طول تاريخ، يارى حقّ و سرکوب باطل است. «لَآيَةً» آرى، نشانه و عبرت بودن يک حادثه، زمانى است که آن حادثه يا مشابه آن در طول تاريخ تکرار شدنى باشد.
10- خداوند با بيان تاريخ گذشتگان، به پيامبر اسلام دلدارى و درس صبر مى‌دهد. «ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ»
11- پندپذيران کم هستند. «لَآيَةً وَ ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ»
12- پيامبر اسلام تحت حمايت ويژه‌ى خداوند است. «رَبَّکَ» (خطاب به پيامبر است که همان گونه که ما مخالفان موسى را نابود کرديم، با همان عزّت و
«1». بقره، 60.
جلد 6 - صفحه 324
قدرت مى‌توانيم مخالفان تو را نيز نابود کنيم.)
13- کفر مردم، ضررى به عزّت خداوند نمى‌زند. «ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ- إِنَّ رَبَّکَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ»
14- مربّى، هم بايد قدرتمند باشد و هم مهربان. «إِنَّ رَبَّکَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ»
15- مهلتى که خداوند به کفّار مى‌دهد از ضعف و ناتوانى نيست، بر اساس مهر و رحمت است تا شايد توبه کنند. «الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ»