تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
رَبِّ هَبْ لِي حُکْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ (83)
بعد از آن حق تعالى از درخواست حضرت ابراهيم عليه السّلام اخبار مى‌فرمايد که گفت:
رَبِّ هَبْ لِي حُکْماً: پروردگارا ببخش مرا و عطا فرما کمال در علم تا به آن مستعد خلافت حق و رياست خلق گردم. حکم بيان شى‌ء است بر نهجى که حکمت مقتضى آن باشد. نزد بعضى مراد نبوت است. وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ: و ملحق فرما مرا به سبب توفيق در عمل به شايستگان و نيکوکاران و برگزيدگان درگاه و به مرتبه و درجه ايشان، يعنى داخل فرما مرا در عدد انبياء که کاملند در صلاح. ابن عباس گفته: مرا به اهل بهشت رسان. «2» تنبيه: آيه شريفه دال است بر عظم شأن صلاح، و آن عبارت است از استقامت بر آنچه حق تعالى بندگان را به آن امر فرموده و بدان دعوت فرموده، و شخص صالح مقام قرب و منزلت خاصه را نزد پروردگار دارا مى‌باشد که مانند حضرت خليل عليه السّلام درخواست مرتبه ايشان را نمايد.