تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ (82)
صفت هفتم پروردگار عالم:
وَ الَّذِي أَطْمَعُ: و او آن ذاتى است که طمع دارم، أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي:
اينکه بيامرزد براى من گناهان مرا، يَوْمَ الدِّينِ: روز جزا.
تنبيه: اين مطلب محقق شده که انبياى عظام، معصوم از گناه و از اول عمر تا به آخر به هيچ وجه صغيره و کبيره از ايشان صادر نخواهد شد، زيرا موجب سلب اطمينان، و آن منافى نبوت و نقض غرض مى‌گردد؛ بنابراين اسناد گناه در آيه شريفه به يکى از وجوه مؤول مى‌باشد:
وجه 1- آنکه به جهت کسر نفس و انقطاع تام به حضرت سبحان معترف به تقصير شده.
2- آنکه براى تعليم امت باشد تا استغفار را شعار خود ساخته از معاصى اجتناب و طريق توبه را سرمشق قرار دهند.
3- آنکه ترک مستحب و فعل مباح نظر به جلالت شأن ايشان، تعبير به گناه شود به اعتبار پستى اين مرتبه نسبت به ساير احوال ايشان، چنانکه صاحب کشف الغمه فرموده: چون اکثر اوقات ايشان به ياد خدا و مراقبه الهى مصروف و خواطر ايشان به ملأ اعلى متعلق است، پس گاهى که از آن مرتبه نزول مى‌کنند
جلد 9 - صفحه 443
و مشغول به مباحات شوند مانند خوردن و آشاميدن و غيره، اينها را گناه ناميده از آنها استغفار کنند، چنانکه فرموده‌اند: حسنات الابرار سيّئات المقربين. «1»