تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّ فِي ذلِکَ لَآيَةً وَ ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (103) إِنَّ فِي ذلِکَ لَآيَةً: بدرستى که در آنچه مذکور شد از خبر حضرت ابراهيم و احتجاج او با قوم، هر آينه علامتى است که عقلا بدان عبرت يابند؛ و حجت و موعظه مر کسى را که از روى بصيرت تأمل نمايد و به نظر اعتبار در آن نگرد، زيرا قصه او بر نظم احسن و تقرير متقن است که متفطن را ارشاد باشد به اصول‌ «1». تفسير برهان، ج 3، ص 186، ح 6، چاپ دار الکتب العلميه قم. جلد 9 - صفحه 454 علوم دينيه و تنبيه بر دلايل آن و حسن دعوت او و مخالفت او با ايشان به طرز نيکو و کمال اشفاق او بر آنها و تصور امر در نفس خود و وعده و وعيد بر سبيل حکايت به جهت تعريض و تنبيه آنها به استماع و قبول؛ به اين وصف: وَ ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ‌: و نبودند بيشتر قوم حضرت ابراهيم عليه السّلام ايمان آورندگان به او، زيرا از اهل بابل جز دختر نمرود کسى ايمان نياورده بود. «1»