تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) إِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ کُفَّارٌ فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْ أَحَدِهِمْ مِلْ‌ءُ الْأَرْضِ ذَهَباً وَ لَوِ افْتَدى‌ بِهِ أُولئِکَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ (91) ترجمه‌ همانا آنانکه کافر شدند و مردند با آنکه آنها کافران بودند پس هرگز پذيرفته نشود از هيچيک از آنها پرى زمين از طلا اگرچه فديه دهد آن را آن گروه مر ايشان را است عذابى دردناک و نيست از براى آنها هيچ يارى کنندگان.. تفسير کسانى که بحال کفر از دنيا رفته‌اند چه مرتد باشند چه کافر اصلى اگر بر فرض زنده شوند و تمام سطح زمين را پر کنند از طلاى ناب و فديه از خودشان بدهند از آنها پذيرفته نميشود يا اگر در زمان حياة خودشان اين مقدار انفاق کنند بقصد آنکه فقط از عذاب آخرت ايمن شوند اگرچه اجرى نداشته باشند فائده ندارد براى آنها کلمه ملاء ظاهرا اسم مصدر است و ذهبا تميز و لو وصليه براى آنستکه هديه از کفار قبول نميشود مسلما آنچه ممکن است قبول شود فديه است که مالى بدهند و جان خود را بخرند اينهم در دنيا است قبل از موت اما بعد از مردن موجب نجات آنها از عذاب آخرت نميشود و ضمير مستتر در افتدى راجع باحد است و هيچ ياورى و منجى از عذابى براى آن‌ها نيست پس بايد بکلى مأيوس از رحمت الهى باشند.