تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَافْتَحْ بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ فَتْحاً وَ نَجِّنِي وَ مَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ (118) فَافْتَحْ بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ فَتْحاً: پس حکم فرما ميان من و ايشان حکم کردنى. وَ نَجِّنِي وَ مَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ‌: و نجات ده مرا و هر که را با من است از «1». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 466، چاپ کتابفروشى اسلاميّه. جلد 9 - صفحه 461 ايمان آورندگان از قصد آزار ايشان، يا از شآمت عمل ايشان، يا نجات فرما ما را از عذاب نازل بر ايشان و رهائى ده ما را. تبصره: غرض حضرت نوح عليه السّلام از اين مناجات، اخبار است به تکذيب، زيرا آن حضرت مى‌دانست که خداوند سبحان، عالم الغيب و الشهاده مى‌باشد، و لکن مراد او از اين کلام آن بود که من بر ايشان نفرين مى‌کنم نه به جهت اينکه مرا به خشم آورده و اذيت من کرده‌اند، بلکه نفرين من در باره ايشان جهت تو و دين تو مى‌باشد، زيرا ايشان تکذيب وحى تو و انکار وحدانيت و ارسال تو نموده‌اند، پس عذاب بر آنها نازل فرما و مرا و هر که با من است از آن خلاصى عطا فرما. و اين دعاى حضرت نوح چون به رضاى الهى و بعد از اتمام حجت بر قوم بود که در مدت هزار و نهصد و پنجاه سال که در ميان قوم بود فقط هشتاد نفر به او ايمان آوردند و بقيه در عناد و لجاج افزوده و در ايذاء و اذيت او کوشيدند بحدى که آنقدر حضرت را مى‌زدند که نزديک کشتن بود منتها بر کشتنش قادر نبودند به سبب حفظ الهى، لذا مستوجب شدند غضب و سخط الهى را.