1- يگانه راه رسيدن به مقام نيکوکاران، انفاق خالصانه از امور مورد علاقه است.
«لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ ...»
2- در مکتب اسلام، هدف از انفاق تنها فقرزدايى نيست، بلکه رشد انفاق کننده نيز مطرح است. دل کندن از محبوب‌هاى خيالى وشکوفاشدن روح سخاوت، از مهم‌ترين آثار انفاق براى انفاق کننده است. «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ»
3- دلبستگى به دنيا سبب محروم شدن از رسيدن به مقام برّ است. «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ»
4- سعادتِ فرد در سايه نگاه اجتماعى وکريمانه اوست. «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا»
5- بهترين چيز دوست داشتنى براى انسان «جان» است. پس شهدايى که جان
«1». تفسير المنار.
«2». کافى، ج 2، ص 157.
«3». تفسير عيّاشى.
جلد 1 - صفحه 564
خود را در راه خدا مى‌دهند، به بالاترين مقام بِرّ مى‌رسند. «تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ»
6- آنچه را که خود دوست مى‌دارى انفاق کن، نه آنچه را که بينوايان دوست مى‌دارند. زيرا ممکن است فقرا به جهت شدّت فقر، به اشياى ناچيز نيز راضى باشند. «مِمَّا تُحِبُّونَ»، نه «ممّايحبّون»
7- انسانى که تربيت الهى يافته، اسير مال و ثروت نيست، بلکه حاکم بر آنهاست.
«تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ»
8- در انفاق، اصل کيفيّت است، نه کميّت. «مِمَّا تُحِبُّونَ»
9- اسلام، مکتب انسان دوستى است نه مال دوستى. «تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ»
10- در انفاق نه افراط و نه تفريط، تنها بخشى از آنچه را دوست دارى، انفاق کن.
«مِمَّا تُحِبُّونَ» «من» بيانگر تبعيض است.
11- محبّت به مال در نهاد هر انسانى هست: «مِمَّا تُحِبُّونَ» آنچه خطرناک است، شدّت محبّت است که مانع انفاق شود. «وَ إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ» «1»
12- مهم انفاق است حتّى اگر اندک باشد. «وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ شَيْ‌ءٍ» آرى يک برگ زرد روى آب، مى‌تواند کشتى صدها مورچه شود.
13- حال که خداوند انفاق ما را مى‌بيند، چرا در کمّ و کيف آن کوتاهى کنيم؟
بياييد بهترين‌ها را انفاق کنيم. «فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ»
«1». عاديات، 8.
جلد 1 - صفحه 565
جزء «4»