تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا بَطَشْتُمْ بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ (130)
«1». تفسير مجمع البيان، ج 4، منشورات مکتبة آية اللّه العظمى المرعشى النجفى.
«2». همان مدرک.
جلد 9 - صفحه 467
وَ إِذا بَطَشْتُمْ: و چون سخط گرفتيد، يعنى مؤاخذه کرديد مردمان را به شمشير يا به تازيانه. بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ: سخت گيرى و مؤاخذه نموديد در حالتى که متکبرانيد و سرکشان بدون شفقت و رأفت و مهربانى و قصد تأديب و عاقبت بينى. «جبار» کسى است که از سر غضب مردمان را زند و در شکنجه اندازد و به عذاب تعجيل کند بى‌آنکه از عاقبت بيانديشد.