تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ تَتَّخِذُونَ مَصانِعَ لَعَلَّکُمْ تَخْلُدُونَ (129)
«1». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 467 و 468، چاپ کتابفروشى اسلاميّه.
«2». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 468، چاپ کتابفروشى اسلاميّه.
جلد 9 - صفحه 466
وَ تَتَّخِذُونَ مَصانِعَ: و فرا مى‌گيريد حوضهاى آب يا قصرهاى محکم يا ابنيه رفيعه يا قلعه‌هاى مستحکم. لَعَلَّکُمْ تَخْلُدُونَ: گوئيا شما جاويد خواهيد بود و هرگز نمى‌ميريد، لذا بناها محکم کنيد مانند کسى که طمع جاويد در آن داشته باشد. نزد بعضى مراد به اين بناها لانه‌هاى کبوتر و پرنده هاست که بر بلنديها بنا نمودى براى بازى نمودن به آنها، يا قصور رفيعه بنا کردى و به آن بر يکديگر مباهات نمودى.
در مجمع- از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله: قال انّ کلّ بناء يبنى و بال على صاحبه يوم القيمة الّا ما لا بدّ منه فرمود: هر که بنائى بسازد، آن بنا و بال او باشد روز قيامت مگر آنچه به آن چاره‌اى نباشد. «1» و نيز انس بن مالک روايت نموده که: روزى حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله قبه رفيعه به نظر آورد، فرمود: اين چيست؟ اصحاب گفتند: يا رسول اللّه مالک آن شخصى از انصار است. حضرت آنجا مکث فرمود تا صاحب آن حاضر شد، چون نزد پيغمبر آمد سلام کرد، حضرت روى از او برگردانيد، آن شخص دريافت بى‌التفاتى حضرت را، جهت را از اصحاب پرسيد، گفتند: حضرت قبه تو را ديد، پرسيد، ما گفتيم متعلق به تو مى‌باشد. مرد انصارى قبه را خراب نمود.
روز ديگر حضرت به آن مکان رسيد، قبه را نديد، پرسيدند، اصحاب گفتند:
بى‌التفاتى شما را براى او نقل و صورت حال را به او گفتيم، قبه را منهدم نمود، حضرت فرمود: هر بنائى که بنا شود، وبال صاحبش باشد روز قيامت مگر آنچه ناچار باشد از او. «2»