1- سابقه‌ى بناهاى بلند به زمان هود مى‌رسد. «أَ تَبْنُونَ بِکُلِّ رِيعٍ آيَةً»
2- حرص، انسان را رها نمى‌کند. «بِکُلِّ رِيعٍ»
3- آنچه در چشم دنياپرستان جلوه دارد، در نظر اولياى خدا خوار است و مردم را به خاطر آن سرزنش مى‌کنند. أَ تَبْنُونَ ... تَعْبَثُونَ
4- تمدن و رفاه کاذب، عامل غرور و مانع حقّ پذيرى است. «أَ تَبْنُونَ»
5- شروع کار انبيا با انتقاد از وضع نابسامان موجود و بيدار کردن وجدان‌ها از طريق سؤال است. أَ تَبْنُونَ بِکُلِّ رِيعٍ ...
6- کارهاى ستمگران، يا براى مطرح کردن خود است «آيَةً» يا براى بقاى خود «تَخْلُدُونَ» يا استثمار و استعمار مردم است. «جَبَّارِينَ»
7- در هر کارى بايد هدفى والا داشت. أَ تَبْنُونَ ... تَعْبَثُونَ
8- ثروت، سرمايه وساختمان‌هاى بلند در دست نااهلان، براى ارضاى هوا و هوس است. «تَعْبَثُونَ»
9- انتقاد قرآن از روحيّه‌ى کاخ‌نشينى و عيّاشى است، نه اصل ساختمان. «تَعْبَثُونَ» (توليد، ابتکار، هنر و بکارگيرى امکانات و نيروى انسانى و ... بايد در مسير
«1». تفسير الميزان و مجمع‌البيان.
جلد 6 - صفحه 350
نياز واقعى باشد، نه بيهوده)
10- قصرها وکاخ‌ها، زندگى را جاودانه نمى‌کنند. «تَتَّخِذُونَ مَصانِعَ لَعَلَّکُمْ تَخْلُدُونَ» 11- آفات ساختمان، چهار چيز است:
الف: حرص و اسراف. «بِکُلِّ رِيعٍ»
ب: تفاخر و خودنمايى. «آيَةً»
ج: بُلهوسى. «تَعْبَثُونَ»
د: دنيا گرايى و غفلت. «لَعَلَّکُمْ تَخْلُدُونَ»
12- قوانين کيفرى بايد عادلانه باشد. (قرآن از کيفرهاى ظالمانه انتقاد مى‌کند) «بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ»
13- ديندارى، محور و رهبر و الگو لازم دارد. «فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ»
14- ديندارى، هم پرواى قلبى است و هم اطاعت عملى. «فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ»
15- بى‌تقوايى عامل همه‌ى مفاسد است. حضرت هود پس از انتقاد از فکر و عمل کافران فرمود: فَاتَّقُوا اللَّهَ ...