تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِنَّ رَبَّکَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (140)
وَ إِنَّ رَبَّکَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ: و بدرستى که پروردگار تو هر آينه اوست غالب که از عذاب کفار باک ندارد و هيچکس او را در انتقام ايشان عاجز نسازد، مهربان که مؤمنان را از مهلکه عقوبت و عذاب رهائى و نجات مرحمت فرمايد.
واقعه قوم هود: علامه مجلسى رحمه اللّه به سند حديث حسن روايت نموده که: معتصم امر کرد در «بطانيه» چاهى حفر کنند، تا سيصد قامت کندند، آب ظاهر نشد؛ پس واگذاشت آن را. چون متوکل خليفه شد، امر کرد آنقدر بکنند تا آب ظاهر شود، پس کندند به حدى که در هر صد قامت يک چرخ گذاشتند تا به سنگى رسيدند، آن را به کلنگ شکستند، از آنجا باد بسيار سردى بيرون آمد و هر که نزديک چاه بود هلاک نمود. خبر به متوکل دادند، تمام علما حيران ماندند و سرّ آن را ندانستند. پس نامه خدمت حضرت امام على النقى عليه السّلام نوشتند، حضرت فرمود: اينها شهرهاى احقاف، و ايشان قوم عادند که خدا ايشان را به باد صرصر هلاک فرمود، پيغمبرشان هود، و شهرهاى آنها آبادان و با خير و فراوان بود، پس خدا باران را هفت سال از آنها بازداشت تا خشکسالى پديد آمد و
جلد 9 - صفحه 472
خير و برکت از بلاد آنها برطرف شد، هود عليه السّلام به ايشان فرمود: طلب آمرزش کنيد از پروردگار خود و توبه نمائيد تا باران را نازل فرمايد و شما را قوتى مرحمت فرمايد. قوم بر طغيان و مخالفت افزودند، خداوند وحى فرمود به هود که:
عذاب در فلان وقت نازل شود، بادى خواهد بود که در آن عذابى دردناک باشد.
وقت موعود ديدند ابرى رو به ايشان آيد، شادمان شده گفتند: باران مى‌آيد. هود فرمود: بلکه عذاب است.
از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله مروى است که به اندازه سوراخ سوزنى از خزينه باد بيرون آمد و همه را هلاک نمود.