1- به زندگى مرفّه دنيا مغرور نشويد. أَ تُتْرَکُونَ ... آمِنِينَ رفاه امروز نشانه‌ى رضاى خداوند از شما نيست. (نعمت‌هاى مادّى پايدار نيست).
2- توجّه به ناپايدارى دنيا، وسيله‌ى تقواست. أَ تُتْرَکُونَ ... فَاتَّقُوا اللَّهَ
3- لازمه‌ى تقوا، پيروى از انبيا و دورى از اطاعت مسرفان است. «فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ وَ لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ»
4- امنيّت، اقتصاد و رفاه، اگر با پيروى از رهبر معصوم همراه نباشد زمينه‌ى فساد خواهد شد. «آمِنِينَ، جَنَّاتٍ، عُيُونٍ، زُرُوعٍ، بُيُوتاً، فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ»
5- انسان در برابر نعمت‌ها رها نيست، بلکه مسئوليّت دارد. «جَنَّاتٍ، عُيُونٍ، زُرُوعٍ، بُيُوتاً، لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ»
6- اسرافکار، صلاحيّت رهبرى جامعه را ندارد. «لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ»
7- انبيا در مصرف‌گرايى مردم حسّاس بودند. «لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ»
جلد 6 - صفحه 356
8- در برابر سرمايه داران اسرافگر، کرنش نکنيد. «لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ»
9- تولّى و تبرّى بايد با هم باشد. «أَطِيعُونِ- لا تُطِيعُوا»
10- اسراف، فساد است و اسرافکار، مفسد. «الْمُسْرِفِينَ الَّذِينَ يُفْسِدُونَ»
11- از مرفّهان بى‌درد، اميد اصلاح نداشته باشيد که اصلاح تنها در سايه‌ى مکتب انبياست. «وَ لا يُصْلِحُونَ»
12- اسرافکاران، کار خودرا توجيه مى‌کنند وخود را صالح مى‌دانند. «لا يُصْلِحُونَ»