1- به انبيا دو تهمت مىزدند: سحرکننده، «ساحِرٍ»* و سحرشده. «الْمُسَحَّرِينَ»
2- بدتر از عصيان، توجيه کردن آن است. در برابر فرمان «أَطِيعُونِ» عصيان خود را توجيه کرده ومىگفتند: تو سحر شدهاى وقابل پيروى نيستى. «الْمُسَحَّرِينَ»
3- نبوّت ومعجزه، متلازمند. «فَأْتِ بِآيَةٍ» (معجزه، نشانهى صداقت انبياست)