تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَکُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ (156) جلد 9 - صفحه 479 وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ: و او را مس مکنيد به بدى، يعنى قصد زدن و کشتن او مکنيد که اگر مخالفت قول من نمائيد و قصد آزار ناقه را کنيد، فَيَأْخُذَکُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ‌: پس فرا گيرد شما را عذاب روز بزرگ. نکته: عظم يوم به جهت عظم آنچه واقع شود در آن، و اين ابلغ است از تعظيم عذاب؛ چه هرگاه وقت موصوف به عظمت باشد به سبب وقوع عذاب در آن، پس آن عذاب اشد خواهد بود. از حضرت صادق عليه السّلام مروى است که حق تعالى وحى فرمود که اى صالح، بگو به قوم که خدا مقرر فرموده که يک روز آب مخصوص اين ناقه باشد، و چون روز آب او مى‌شد همه آب را مى‌خورد، پس او را مى‌دوشيدند تمام بزرگ و کوچک از شير او مى‌خوردند؛ روز ديگر اهل شهر و حيوانات بر سر آب مى‌رفتند و ناقه در آن روز آب نمى‌خورد. «1» مدتى گذشت تا بر خدا ياغى شدند و بهم گفتند: پى کنيد ناقه را تا راحت شويد از او. گفتند: کيست آنکه مرتکب کشتن او شود تا مزدى به او دهيم. پس آمد به سوى ايشان مرد سرخ روى سرخ موى کبود چشمى که فرزند زنا و پدر او معلوم نبود، نامش «قدار» شقى از اشقيا که شوم بود بر ايشان، حاضر شد، و بر سر راه ناقه نشست، چون از آب خوردن برگشت، ناقه را پى نمود به ضربت شمشير. ناقه به زمين درافتاد، و بچه او فرار نمود و به بالاى کوه رفت و سه مرتبه به سوى آسمان فرياد کرد. پس قوم صالح گوشت ناقه را قسمت نمودند و هيچ بزرگ و کوچک نماند مگر آنکه از گوشت او همگى خوردند.