اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَأَخَذَهُم‌ُ العَذاب‌ُ إِن‌َّ فِي ذلِک‌َ لَآيَةً وَ ما کان‌َ أَکثَرُهُم مُؤمِنِين‌َ (158)
پس گرفت اينها را عذاب الهي محققا در اينکه عذاب هر آينه آيه و دليل است بر نتيجه مخالفت انبياء و نيستند اکثر کفار و مشرکين که ايمان آورده باشند و ايمان بياورند.
در اينکه آيه تعبير بعذاب فرموده در سوره اعراف تعبير برجفة که لرزيدن باشد فرموده در سوره هود تعبير بصيحه فرموده در سوره فصلت تعبير بصاعقه فرموده فَإِن أَعرَضُوا فَقُل أَنذَرتُکُم صاعِقَةً مِثل‌َ صاعِقَةِ عادٍ وَ ثَمُودَ (آيه 12) و کلمه عذاب در اينکه آيه فَأَخَذَهُم‌ُ العَذاب‌ُ شامل جميع آنها ميشود و جميع آنها ممکن است که صيحه يا صيحه ملک بوده يا صيحه رعد، به اندازه‌اي که لرزه به اندام آنها يا به زمين افتاد که رجفه باشد و صاعقه برق بود که پس از رعد آتش خارج ميشود و بهر جا رسيد فورا ميسوزاند زيرا آتش خالص است و لذا سريع الخمود است.
(إِن‌َّ فِي ذلِک‌َ لَآيَةً) ممکن است اشاره باشد بجميع قضاياي صالح از اخراج ناقه و فصيل و خصوصيات آن که ذکر شد و به نزول عذاب بر مخالفت انبياء و ممکن است اشاره باشد بخصوص عذاب.
(وَ ما کان‌َ أَکثَرُهُم مُؤمِنِين‌َ) که ابدا پند و اندرز و تبشير و معجزه بآنها تأثير ندارد.