1- کسى که انسان را آفريد، شايستهى احترام است و بايد از او پروا کرد. «وَ اتَّقُوا الَّذِي خَلَقَکُمْ»
2- تقوا و ايمان، مانع فساد اقتصادى است. آنکه شما را آفريد، رزق شما را هم مىدهد. «وَ اتَّقُوا الَّذِي خَلَقَکُمْ» (با توجّه به آيات قبل دربارهى کمفروشى)
3- به آداب و رسوم فاسد نياکان، تکيه نکنيم که همه مخلوق خدا هستيم و بايد مطيع او باشيم. «خَلَقَکُمْ وَ الْجِبِلَّةَ الْأَوَّلِينَ»
4- تهمت، اهرم کسانى است که منطق ندارند. «قالُوا إِنَّما أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ»
5- خلافکار، خلاف خود را توجيه مىکند. (به جاى اقرار به اشتباه و لجاجت خود، انبيا را سحر شده مىداند). «أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ»