1- خواسته وتقاضاى سنگدلان نيز خشن است. «فَأَسْقِطْ عَلَيْنا کِسَفاً مِنَ السَّماءِ»
2- با مقاومت رهبران حقّ، مخالفان از شعارهاى تند خود عقب نشينى مى‌کنند.
قوم شعيب اوّل او را سحر شده و دروغگو خواندند، سپس گفتند: اگر از راستگويانى. «إِنَّما أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ» به «إِنْ کُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ» تبديل مى‌شود.
3- در شيوه‌ى تبليغ وارشاد، لازم نيست بر طبق تمايلات و خواسته‌هاى مخالفان عمل شود. قالَ رَبِّي أَعْلَمُ ... (آنان سقوط قطعاتى از آسمان را درخواست مى‌کردند، امّا پيامبر پاسخ مى‌دهد: خداوند آگاه‌تر است)
4- ياد خدا وتوکّل بر او، بهترين پشتوانه در برابر خرافات است. قالَ رَبِّي أَعْلَمُ ...
5- سرنوشت ما به دست خود ماست. فَکَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ ...
6- خداوند، انبيا را حمايت و مخالفانشان را نابود مى‌کند. «فَکَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ»
7- حبّ دنيا و رسيدن به مال، انسان را به سرکشى در برابر انبيا وادار مى‌کند.
«1». اعراف، 89.
«2». هود، 96.
جلد 6 - صفحه 368
«لا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْياءَهُمْ- فَکَذَّبُوهُ»
8- هدف قرآن از نقل تاريخ، عبرت آموزى است، نه داستان‌سرايى. «لَآيَةً»
9- اکثر مردم در خط حقّ قرار نمى‌گيرند. «وَ ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ»
10- مربّى بايد همراه با قدرت، عطوفت نيز داشته باشد. «لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ»
11- همان خداوندى که شعيب را حمايت و مخالفان او را هلاک کرد، پروردگار تو نيز هست. «إِنَّ رَبَّکَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ» (بيان تاريخ امثال حضرت شعيب، هم مايه‌ى دلدارى و تسلّى پيامبر است و هم تهديدى براى کفّار و دشمنان)
12- هلاکت مخالفان انبيا، نمودى از عزّت و قدرت الهى است، همان گونه که مهلتى که به آنان داده مى‌شود نمودى از رحمت اوست. «الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ»