کلمه‌ى «کسف» که چهار بار در قرآن آمده، جمع «کسفة» به معناى قطعه است و در اينجا مراد پاره‌اى از ابر است. و مراد از «عَذابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ»، يا عذاب در روزى است که مردم از شدّت گرما زير سايبان‌ها پناه برده بودند، يا روزى که ابرى بر سرشان سايه‌افکنده بود.
در چگونگى عذاب قوم شعيب چند تعبير آمده است: يک جا مى‌فرمايد: با زلزله نابود شدند. «1» در جاى ديگر مى‌فرمايد: با صيحه عذاب شدند. «2» و در اينجا مسأله‌ى ابر مطرح است. هر سه مطلب، با هم قابل جمع است که از ابرِ سياهى رعد و صيحه‌اى برخيزد و لرزه بر جان آنان بيفتد يا با ايجاد زلزله‌اى همزمان، نابود شوند؛ و شايد زلزله مربوط به اصحاب مَديَن و ابر سياه مربوط به اصحاب ايکه باشد، چون حضرت شعيب بر هر دو قوم مبعوث بود و در سوره‌ى اعراف، رسالت بر قوم مدين مطرح شده است که آنان با زلزله نابود شدند، ولى در اين سوره از رسالت بر اصحاب ايکه ياد شده است.