«زُبُرِ» از واژه‌ى «زُبُرِ» به معناى نوشتن و جمع «زبور» به معناى کتاب است.
قرآن را ساده ننگريم، زيرا:
الف: سرچشمه‌ى آن، «رَبِّ الْعالَمِينَ» است.
ب: واسطه‌ى آن، «الرُّوحُ الْأَمِينُ» است.
ج: ظرف آن، قلب پاک پيامبر صلى الله عليه و آله «قَلْبِکَ» است.
جلد 6 - صفحه 369
د: هدف آن، بيدارى مردم «الْمُنْذِرِينَ» است.
ه: زبان آن، فصيح و بليغ «عَرَبِيٍّ مُبِينٍ» است.
و: بشارت آن، در کتاب‌هاى پيشينيان، «زُبُرِ الْأَوَّلِينَ» است.
حضرت اسماعيل، هود، صالح و شعيب عليهم السلام، به زبان عربى سخن مى‌گفته‌اند. «1»
فرشته‌ى وحى داراى چند نام است: روح‌الامين، روح‌القدس، شديدالقوى، رسولٌ‌کريم و جبرئيل. دليل اين که به جبرئيل «روح» گفته شده، يا به خاطر آن است که دين و روح مردم به واسطه‌ى او زنده شده، يا خودش موجودى روحانى است.