تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِنَّ رَبَّکَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (191)
وَ إِنَّ رَبَّکَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ: و بدرستى که پروردگار تو هر آينه اوست غالب و قاهر در واقع ساختن عذاب بر ايشان، مهربان است بر انبيا و متابعان ايشان و بر کافران به امهال ايشان و عجله نفرمودن در عذاب تا حجت بر ايشان لازم آيد. اين آخر قصص هفت پيغمبر است که بر سبيل اختصار براى تسليه خاطر سيّد مختار در اين سوره مذکور شده، و نيز تهديد مکذبان باشد تا معلوم شود که مکذبان هر امتى پيغمبر خود را، معذب شدند و ايشان را بر تکذيب پيغمبر خاتم صلّى اللّه عليه و آله نيز عذابى خواهد بود.
تبصره: زمخشرى در کشّاف گفته: تکرير آيات در اين سوره در اول و آخر هر قصه از قصص انبياى مذکوره، به جهت آنست که هر قصه‌اى از آن تنزيل مستقلا و اعتبار هر يک از آن مثل اعتبار است در ديگرى از آن. و ديگر آنکه در تکرير، تقرير معانى است در نفوس و تثبيت آن در صدور، و لهذا هيچ طريقى نيست به تحفظ علوم مگر به تکرير آنچه مراد حفظ آنست، و هر چند تکرير زياده شود، محکمتر در قلب، و ثابت تر در ذکر، و دورتر از نسيان است. و ديگر آنکه قلوب غافل شوند از تدبر در حق، پس وعظ و تذکير مکرر واقع شده تا شايد غافلى هشيار گردد. «1»