تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ إِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ (196) وَ إِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ‌: و بدرستى که ذکر قرآن و صفت آن يا معنى آن، هر آينه نوشته شده در کتابهاى پيشينيان است. يا ذکر پيغمبر و صفات او با آنچه به آن دعوت مى‌فرمايد از توحيد و عدل و بعث و نشور و قصص انبياء، هر آينه نوشته شده در کتب پيشينيان، پس البته حق و صدق باشد. شأن نزول: ابن عباس نقل نموده که مشرکان مکه شخصى را به جهودان مدينه فرستادند که چه مى‌گوئيد در باره حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله که ادعاى نبوت مى‌کند. ايشان گفتند: ما در تورات اسم و صفت او را خوانده‌ايم و در آنجا يافته‌ايم که اکنون وقت بعثت اوست؛ آيه شريفه نازل شد. «1» «1». تفسير ابو الفتوح رازى، ج 8، ص 363، چاپ کتابفروشى اسلاميّه. جلد 9 - صفحه 501