تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ (212)
إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ: بدرستى که شياطين از شنيدن کلام ملائکه و وحى هر آينه دور کرده شدگانند، يا کنار گرديدگانند، زيرا شنيدن کلام ملائکه مشروط است به مشارکت در صفاى ذاتيه و قبول فيضان الهيه و انتقادش به صور ملکوتيه؛ و نفوس شياطين، نارى و ظلمانى و شرير هستند، پس چگونه قابل چنين مقامى شوند. و ديگر آنکه قرآن شريف مشتمل بر حقايق و دقايق و مغيبات و سبب ارشاد و هدايت بندگان است، پس ممکن نيست تلقى آن مگر به ملائکه و نفوس مجرد قدسيه ملکوتيه.
تبصره: از آيه شريفه عظم شأن و جلالت قرآن شريف استفاده مى‌شود که بايد نفوس مقدسه نورانيه، حامل نزول آن باشند، يعنى ملائکه بلکه از خصيصين ايشان مانند جبرئيل روح الامين که حق تعالى او را امين وحى خود و بدين منصب عظمى او را منصوب ساخته، و نفوس شيطانيه البته قابليت اين مرتبه و شايستگى اين مقام عالى را نخواهند داشت.
جلد 9 - صفحه 508