تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ فَتَکُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ (213)
فَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ: پس مخوان و مپرست با خداى به حق خداى ديگر را، فَتَکُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ: پس باشى به سبب شرک از عذاب کرده شدگان.
تنبيه: اين مطلب ثابت شده که مقام عالى حضرت نبوى صلّى اللّه عليه و آله، منزه و مقدس باشد از آنکه در خاطر مبارکش خطور نمايد پرستش و ستايش غير با ذات سبحانى، لکن به جهت تهيج و تحريک ازدياد اخلاص و تقوى و لطف مر ساير مکلفان را، آن حضرت را به اين کلام مخاطب گردانيد چنانکه در آيه ديگر فرمايد (لئن اشرکت ليحبطنّ عملک). و نيز اگرچه خطاب به آن حضرت است، اما مراد ساير مکلفانند از باب (اياک اعنى و اسمعى يا جارة) و افراد خطاب به جهت آنست که تا دانسته شود هرگاه شخصى که عظيم الشأن و رفيع المکان است، به جهت شرک معذب خواهد گشت؛ پس کسى که به هزار درجه پست‌تر باشد، حال او چگونه باشد؛ و هرگاه مثل او را تحذير و تهديد نمايند، پس غير او به تحذير اولى و احق باشد. «1»