اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَلا تَدع‌ُ مَع‌َ اللّه‌ِ إِلهاً آخَرَ فَتَکُون‌َ مِن‌َ المُعَذَّبِين‌َ (213)
پس نخوان با پروردگار خود، خداي ديگري پس ميباشي از عذاب شدگان.
اينکه آيه شريفه خطاب به پيغمبر است و اينکه خطاب دو نکته دارد: يکي رفع طمع مشرکين که ميگفتند اگر بآلهه ما تو هم موافقت کردي ما تو را عزت ميگذاريم و اطاعت ميکنيم و رئيس خود قرار ميدهيم که دست از توحيد برداري. و نکته ديگر اينکه خداوند ميفرمايد که اگر تو که اشرف مخلوقات من هستي مشرک شدي و اله ديگري با من اختيار کردي هر آينه بعذاب من گرفتار خواهي شد چه رسد بديگران که شرک بخدا استحقاق عذاب دارد و لو اينکه وجود مقدس او از جميع معاصي معصوم است و محال است از او کوچکترين معصيتي صادر شود يا در مخيله او خطور کند چه رسد بشرک که اعظم معاصيست چنانچه امير المؤمنين در خطبه شريفه ميفرمايد
«اول الدين معرفة اللّه و کمال معرفته توحيده- الخطبة»
اول دين خدا شناسيست مقابل طبيعي دهري و نقصان معرفت شرک باو است و معرفت ناقص معرفت نيست لذا اول اصول دين توحيد است بجميع اقسام توحيد: ذاتي، صفاتي، افعالي، عبادتي، نظري.