1- در خانه‌ى خدا، نشانه‌هاى روشن بسيار است. نشانه‌هاى قداست و معنويّت، خاطرات انبيا از آدم تا خاتم، عبادتگاه و قبله‌گاه همه‌ى انبيا و نمازگزاران.
«فِيهِ آياتٌ بَيِّناتٌ»
2- ابراهيم عليه السلام مقامى دارد که جاى پاى او، به مکّه ارزش داده است. «مَقامُ إِبْراهِيمَ»
3- بر خلاف تفکّر وهابيّت، اگر جماد در جوار اولياى خدا قرار گيرد، قداست مى‌يابد. «مَقامُ إِبْراهِيمَ»
4- از امتيازات اسلام آن است که يک منطقه از زمين را منطقه‌ى امن قرار داده است. «مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً»
5- واجبات، يک نوع تعهّد الهى برگردن انسان است. «وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ»
«1». من لايحضره الفقيه، ج 4، ص 368؛ کافى، ج 4، ص 265.
«2». کافى، ج 4، ص 266.
«3». کافى، ج 4، ص 223.
«4». کافى، ج 4، ص 540.
جلد 1 - صفحه 571
6- حج، بايد خالصانه و تنها براى خدا باشد. «لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ»
7- تکليف و وظيفه، به مقدار توان است. توان فرد از نظر مالى و بدنى و فراهم بودن شرايط بيرونى. «مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا»
8- استطاعت شرط حج است. «1» «مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا»
9- انکار حج و ترک آن، سبب کفر است. «وَ مَنْ کَفَرَ»
10- فايده‌ى انجام دستورات الهى، به خود انسان برمى‌گردد وگرنه خداوند نيازى به اعمال ما ندارد. «فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ»
11- خداوند دعوت مى‌کند، ولى منّت نمى‌کشد. «وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ ... وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ»