1- حکومت و حاکميّت هستى، مخصوص خداست. لَهُ مُلْکُ ... (در هستى يک نظام و يک اراده و مديريّت حاکم است)
2- حکومت خداوند نسبت به همهى هستى يکسان است. «السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»
3- خداوند بىنياز است. لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ ... لَمْ يَتَّخِذْ (نياز به فرزند براى جبران
«1». مؤمنون، 14.
جلد 6 - صفحه 226
کمبودهاست و کسى که حکومت هستى به دست اوست چه کمبودى دارد؟!)
4- همهى آفريدهها از سرچشمهى قدرت واحدى برخاستهاند. «خَلَقَ کُلَّ شَيْءٍ»
5- تدبير هستى، به دست خالق هستى است. لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ ... خَلَقَ کُلَّ شَيْءٍ
6- آفرينش، حساب و کتاب دارد. «فَقَدَّرَهُ تَقْدِيراً»
7- تدبير هستى، بسيار دقيق است. «تَقْدِيراً»