1- خداگرايى، فطرى است و اگر کسى خداى يکتا را رها کند، سراغ خدايان دروغين مى‌رود. «وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً»
2- با مشرکان نيز مستدل سخن بگوييد. لا يَخْلُقُونَ ... لا يَمْلِکُونَ حيوان، نفعى را به خود مى‌رساند و شرّى را از خود دور مى‌کند، امّا بت‌ها بر هيچ يک از اين دو قدرت ندارند و از حيوان هم کمترند.
3- دليل بندگى انسان، قدرت خداوند بر حلّ مشکلات و بازشدن گره‌هاى اوست و بت‌ها فاقد اين آثارند. «لا يَمْلِکُونَ»
4- کسى که از خود ضررى را دفع نکند و براى خود نفعى را جلب نکند، براى ديگران حتماً کارى نخواهد کرد. «لِأَنْفُسِهِمْ»
5- دفع ضرر، بر جلب منفعت مقدّم است. ( «لا يَمْلِکُونَ لِأَنْفُسِهِمْ ضَرًّا» که دفع ضرر است بر «وَ لا نَفْعاً» که جلب منفعت است، مقدّم شده است.)
6- کار انسان، يا بايد با هدف دنيوى همراه باشد، يا با هدف اخروى و بت‌ها در
جلد 6 - صفحه 227
هيچ يک کارايى ندارند. «وَ لا حَياةً وَ لا نُشُوراً»