1- برخى از مردم، کمال را عيب و نقص مىبينند. «ما لِهذَا الرَّسُولِ» (زندگى عادّى و حضور در ميان مردم، براى رهبر کمال است.)
2- دعوت به خدا منافاتى با کاميابى از دنيا ندارد. «يَأْکُلُ- يَمْشِي»
3- رهبر نبايد از جامعه جدا باشد. کسى که اهل رفت و آمد با مردم است، بهتر مىتواند آنها را ارشاد کند. «يَمْشِي فِي الْأَسْواقِ»
4- انبيا آن چه احتياج داشتند، شخصاً مىخريدند. «يَمْشِي فِي الْأَسْواقِ»