1- مادّيگران، حتّى به پيامبران از زاويهى مادّيات مىنگرند. «يُلْقى إِلَيْهِ کَنْزٌ»
2- بهانهجويى در کار انبيا، ظلم است. «وَ قالَ الظَّالِمُونَ»
3- مستکبر وستيزهجو، هر لحظه بهانهاى مىگيرد وهمين که از آن مأيوس شد، بهانهى ديگرى را جايگزين مىکند. «يَأْکُلُ- يَمْشِي- لَوْ لا أُنْزِلَ إِلَيْهِ- أَوْ يُلْقى إِلَيْهِ کَنْزٌ»
4- مخالفان انبيا، گاهى آنان را ساحر ناميدند وگاهى مسحور. «رَجُلًا مَسْحُوراً»