تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْواجَهُمْ وَ لَمْ يَکُنْ لَهُمْ شُهَداءُ إِلاَّ أَنْفُسُهُمْ فَشَهادَةُ أَحَدِهِمْ أَرْبَعُ شَهاداتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ «6»
شأن نزول: چون آيه قذف نازل شد، عاصم بن عدى عرض کرد: يا رسول اللّه شايد مردى از ما بيگانه‌اى را با زن خود بيند، اگر به طلب شاهد رود تا جمع شوند، آن کس فارغ شده باشد؛ و اگر بدون شاهد هم واقعه را گويد هشتاد تازيانه زنند و رد شهادت و او را فاسق نامند «1»، حال چگونه باشد؟ آيه شريفه نازل
«1». تفسير مجمع البيان، ج 4، ص 127 و 128، چاپ کتابخانه آية اللّه العظمى المرعشى النجفى.
جلد 9 - صفحه 201
شد.
وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْواجَهُمْ: و آنانکه نسبت فحشاء دهند زن خود را، وَ لَمْ يَکُنْ لَهُمْ شُهَداءُ: و نباشد براى ايشان گواهان بر صحت قول آنها، إِلَّا أَنْفُسُهُمْ:
مگر نفسهاى خودشان، فَشَهادَةُ أَحَدِهِمْ: پس شهادت يکى از ايشان، أَرْبَعُ شَهاداتٍ بِاللَّهِ: چهار مرتبه شهادت دادن است به خدا، يعنى آن مردى که زن خود را با بيگانه بيند و شاهدى نداشته باشد، خودش در محضر حاکم شرع، چهار مرتبه شهادت دهد به خدا در حق زن خود بدين طريق، إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ:
بدرستى که او از راستگويان است. حاصل آنکه چهار مرتبه گويد: شهادت مى‌دهم به خدا که من راست مى‌گويم در آنچه نسبت دادم اين زن را بدان.