تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الْخامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْها إِنْ کانَ مِنَ الصَّادِقِينَ «9»
شأن نزول: على بن ابراهيم قمى فرمايد: اين آيه در لعان، و سبب نزولش آنکه چون حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله از غزوه تبوک مراجعت فرمود، عويمر بن ساعدة العجلانى که از انصار بود خدمت حضرت آمد عرض کرد: زن مرا «شريک بن سمحاء» زنا با او نموده و او حامله شده. حضرت اعراض نموده.
ثانيا اعاده کرد، حضرت اعراض نمود تا چهار مرتبه. حضرت داخل منزل، آيه شريفه در لعان نازل، حضرت بيرون آمد و نماز عصر را خواند و فرمود به آن شخص: حاضر کن زن خود را، در باره شما آيه‌اى نازل شده. چون آن زن از اشراف قوم بود، جماعتى با او در مسجد آمدند، حضرت به عويمر فرمود: پيش منبر آى و لعن کن. عرض کرد: چه کنم؟ فرمود: بگو شهادت دهم به خدا بدرستى که من در اين هنگام از راستگويانم در آنچه رمى کردم زن خود را به آن. پيش آمد و گفت آن کلمات را. فرمود: اعاده کن، پس اعاده کرد تا چهار مرتبه. بعد فرمود: در مرتبه پنجم بگو: بر تو لعنت خداى اگر از دروغگويان باشى در آنچه رمى نمودى زن را به آن. بعد حضرت فرمود: لعنت ثابت گردد اگر تو دروغگو باشى و دور شو. بعد به زوجه او فرمود: شهادت بده چنانچه او شهادت داده و الا اقامه حد زنا بر تو نمايم. زن نگاه به قوم خود نموده گفت: رو سياه ننمايم اين وجوه را، پس آمد نزد منبر و گفت: شهادت دهم به خدا اينکه عويمر بن ساعده از دروغگويان است در آنچه مرا به آن نسبت داده. حضرت فرمود:
اعاده کن تا چهار مرتبه، بعد فرمود: مرتبه پنجم لعن کن خود را اگر از راستگويان باشد در آنچه نسبت داده تو را به آن. زن گفت: «أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْها إِنْ کانَ مِنَ الصَّادِقِينَ» حضرت به زوج او فرمود: برو پس حلال نشود بر تو
جلد 9 - صفحه 203
هرگز. «1» اين حکم لعان جارى است در هر مورد و عام است نسبت به تمام امت.
(احکام لعان مراجعه به رسائل عمليه است) وَ الْخامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْها إِنْ کانَ مِنَ الصَّادِقِينَ: و گواهى پنجم آنکه خشم خداى بر آن زن اگر باشد مرد از راستگويان. حاصل آنکه در رمى لعان زن آنست که چهار نوبت گويد شهادت مى‌دهم به خدا که اين مرد دروغگو است در آنچه مرا به آن نسبت دهد، و مرتبه پنجم گويد: خشم خداى بر من اگر راستگو باشد اين مرد، و هر مرتبه اشاره به مرد کند. پس حکم تفرقه ميان آن دو شود، و حرام مؤبد شود آن زن بر آن مرد، و عدّه بر او باشد از وقت لعان.