تفسیر نور (محسن قرائتی)
إِنَّ الَّذِينَ جاؤُ بِالْإِفْکِ عُصْبَةٌ مِنْکُمْ لا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَکُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَکُمْ لِکُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اکْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَ الَّذِي تَوَلَّى کِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذابٌ عَظِيمٌ «11»
همانا کسانى که آن دروغ بزرگ را (در ميان) آوردند، گروهى از خود شما بودند. آن را براى خود شرّ نپنداريد، بلکه آن (در نهايت) به نفع شماست.
بر عهده هر کدام از آنان، بدان اندازه از گناه است که مرتکب شده است و براى کسى که بخش بزرگ آن را انجام داده، عذاب بزرگى است.