زبان، تنها عضوى است که در طول عمر انسان، از حرف زدن، نه درد مى‌گيرد و نه خسته مى‌شود. شکل و اندازه‌ى آن کوچک، امّا جرم و گناه آن بزرگ است. چه بسيارند کافرانى که با گفتن يک جمله (شهادت به يگانگى خداوند) مسلمان و پاک مى‌شوند و مسلمانانى که با گفتن کفر به خدا، يا انکار احکام دين، کافر و نجس مى‌شوند. زبان، از يک سو مى‌تواند با راستگويى، ذکر و دعا و نصيحت ديگران، صفا بيافريند و از سوى ديگر قادر است با نيش زدن به اين و آن، کدورت ايجاد کند. زبان، کليد عقل و چراغ علم و ساده‌ترين و ارزان‌ترين وسيله انتقال علوم و تجربيات است. علماى اخلاق درباره‌ى زبان مطالب بسيارى نوشته‌اند.