تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ لْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لا يَجِدُونَ نِکاحاً حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ الَّذِينَ يَبْتَغُونَ الْکِتابَ مِمَّا مَلَکَتْ أَيْمانُکُمْ فَکاتِبُوهُمْ إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْراً وَ آتُوهُمْ مِنْ مالِ اللَّهِ الَّذِي آتاکُمْ وَ لا تُکْرِهُوا فَتَياتِکُمْ عَلَى الْبِغاءِ إِنْ أَرَدْنَ تَحَصُّناً لِتَبْتَغُوا عَرَضَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَنْ يُکْرِهْهُنَّ فَإِنَّ اللَّهَ مِنْ بَعْدِ إِکْراهِهِنَّ غَفُورٌ رَحِيمٌ «33»
و کسانى که (وسيله‌ى) ازدواج نمى‌يابند، پاکدامنى و عفت پيشه کنند، تا آن که خداوند از کرم خويش، آنان را بى‌نياز نمايد. و هر کدام از غلامان و کنيزان شما که خواهان بازخريد و آزادى (تدريجى) خود باشند، اگر در آنان خير و شايستگى ديديد، تقاضاى آنان را بپذيريد و (براى کمک به آزاد شدن آنان) از مالى که خدا به شما داده به آنان بدهيد، و کنيزان خود را که تصميم بر پاکدامنى دارند، به خاطر رسيدن به مال دنيا به فحشا وادار نکنيد، و هر کس آنان را مجبور کند، همانا خداوند براى آنان که به اکراه وادار گشته‌اند، بخشنده‌ى مهربان است.