تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحاباً ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُکاماً فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ مِنْ جِبالٍ فِيها مِنْ بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشاءُ وَ يَصْرِفُهُ عَنْ مَنْ يَشاءُ يَکادُ سَنا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصارِ «43» آيا نديدى که خداوند ابرها را به آرامى مى‌راند. سپس بين آنها پيوند برقرار مى‌کند. آن‌گاه آن را متراکم مى‌سازد. پس مى‌بينى که باران از ميان آن بيرون مى‌آيد و (همچنين) از آسمان از کوه‌هايى که در آنجاست، تگرگ فرو مى‌فرستد. پس آن را به هر کس بخواهد مى‌رساند و از هر کس بخواهد باز مى‌دارد. نزديک است درخشندگى برقش، چشم‌ها را کور کند.