1- حرف و راه مؤمن در برابر حکم خدا و رسول، هميشه يکى است. «إِنَّما کانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ»
2- تسليم در برابر حقّ، شيوه دائمى مؤمنان است. کانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ ... سَمِعْنا وَ أَطَعْنا
3- توجّه مؤمن به راهى است که دعوت مىشود، نه شخصيت دعوت کننده.
«دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ»
جلد 6 - صفحه 203
4- آنچه براى مؤمن مهم است، عمل به وظيفهى الهى و پذيرش حکم خدا و رسول است. (خواه به نفع او باشد يا به ضررش). «لِيَحْکُمَ بَيْنَهُمْ»
5- داورى از شئون انبيا است. «لِيَحْکُمَ بَيْنَهُمْ»
6- آنچه مهم است، شنيدن و عمل کردن است، نه شنيدن تنها. «سَمِعْنا وَ أَطَعْنا»
7- اطاعت مؤمنان از پيامبر، براساس تعبد به سخنان و دستورات اوست. (تقديم «سَمِعْنا» بر «أَطَعْنا»)
8- رسيدن به رستگارى، در سايهى تسليم بودن در برابر فرمان خدا و اطاعت از اوست. «سَمِعْنا وَ أَطَعْنا وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»
9- ديندارى، به هنگام اختلافات و قبول يا ردّ قضاوتهاى حقّ، معلوم مىشود.
«سَمِعْنا وَ أَطَعْنا»