تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ إِذا کانُوا مَعَهُ عَلى‌ أَمْرٍ جامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَکَ أُولئِکَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ فَإِذَا اسْتَأْذَنُوکَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ «62» مؤمنان (واقعى) تنها کسانى هستند که به خدا وپيامبرش ايمان آورده و هرگاه با پيامبر بر کارى اجتماع نمايند، بدون اجازه او نمى‌روند. همانا کسانى که اجازه مى‌گيرند، آنانند که به خدا وپيامبرش ايمان دارند. پس (اى پيامبر!) اگر براى بعضى از کارهاى خود از تو اجازه خواستند، به هرکس از آنان‌که خواستى (ومصلحت بود) اجازه بده و براى آنان از خدا طلب آمرزش کن، که خداوند بخشنده ومهربان است.